Það mun kosta ríkissjóð tæplega 60 milljarða króna á ári að vera í ESB-klúbbnum.

Sífelldar skattahækkanir síðustu ára eru þegar orðnar raunverulegt samkeppnishamlandi vandamál.

Ef leggja á mat á kostnað og ávinning sjálfstæðs gjaldmiðils verður að greina á milli áfallsins sjálfs og aðlögunarinnar sem fylgir því.

Utanríkisráðherra hlýtur að hafa áhyggjur af því hve vel talsmönnum nei-liða virðist hafa gengið við að „afvegaleiða“ kjósendur.

„Það sem vekur síðan sérstaka athygli við kostnaðarmat ráðuneytisins er mat á launakostnaði."

Fyrirsögnin er harkaleg. Hún er líka nákvæm, og ég stend við hvert orð. Ég segi þetta ekki sem andstæðingur tækninnar. Ég hef byggt fyrirtæki á henni, nota hana á hverjum degi og tel hana stærsta tækifæri Íslands í áratugi. Einmitt þess vegna neita ég að tala um hana eins og hún sé eitthvað sem hún er ekki. Skoðum orðin þrjú.

Ríkisstjórnin hefur samið um framlengingu á undanþágu Íslands frá ETS gjöldum þannig að næstu þrjú ár er heimilt að afhenda losunarheimildir endurgjaldslaust til íslenskra flugfélaga. Á sama tíma vinnur ESB að endurskoðun þessara gjalda m.a.

Af hverju er Ísland að sækja um að ganga inn í sambandsríki ESB þegar við erum sjálfbjarga og sjálfráða þjóð, eyja í miðju Atlantshafi með varnarsamning við NATO?

SJÁUM SAMAN FRAMTÍÐ ÍSLANDSÍsland – landið okkar.Hafið, orkan, vatnið og moldin.Tungumálið, menningin, hugvitið og fólkið.Þetta eru ræturnar okkar.STERKAR RÆTUR ÓTTAST EKKI AÐ OPNA DYR.

Nýverið bárust fregnir af því að menntamálaráðherra hefði ákveðið að leggja niður bókstafaeinkunnir í grunnskólum og taka upp tölustafina á ný.

Gömul saga segir frá tveimur göngugörpum sem mættust á þröngri hengibrú. Hvorugur vildi víkja. Þeir töluðu hvor ofan í annan og deilan varð æ háværari. Þegar myrkur skall á urðu báðir að snúa við. Hvorugur komst leiðar sinnar.

Félag lesblindra á Íslandi hefur frá upphafi lagt mikla áherslu á að kynna helstu tæknibreytingar og hjálpartæki sem geta nýst lesblindum.

Það var þjáningarfullt að horfa á Silfrið á mánudagskvöld. Skoðanaskipti og rökræður voru ekki í boði, heldur einkenndist þátturinn af stöðugum frammíköllum, ómerkilegum útúrsnúningum og rifrildi.

Í frétt Vísis, „Ungir Miðflokksmenn vildu ekki taka þátt í Gleðigöngunni“, er fjallað um þá ákvörðun Ungra Miðflokksmanna að taka ekki þátt í sameiginlegri göngu ungliðahreyfinga stjórnmálaflokkanna í Gleðigöngunni.

Á næstu vikum hefst fyrsta námsár í Menntaskólanum í Reykjavík þar sem fyrsta árs nemar á málabraut fá ekki að læra fornmál, jafnvel þó þeir hyggi á áframhaldandi nám á fornmáladeild. Þetta er sorgleg staða og vísir að því sem varla er hægt að sjá sem annað en hægfara dauða einu fornmáladeildar íslensks menntaskóla og þar með klassískrar menntunar í landinu. Því miður virðist ástæðan helst vera metnaðarleysi skólayfirvalda gagnvart fornmálum og klassískri menntun og skilningsleysi á vægi þeirra og gildi fyrir samfélagið, sem er þróun sem við horfum upp á víðar um hinn vestræna heim.

Verðbólgan mældist 5,3% í júlí. Verði hún meiri en 4,7% í ágústmælingunni virkjast forsenduákvæði kjarasamninga og hægt verður að segja þeim upp. Aðilar vinnumarkaðarins hafa ítrekað varað við þessu undanfarna mánuði.

Í lok júlí beindist athygli Evrópu að spænsku borginni Ceuta í Norður-Afríku. Á örfáum dögum reyndu tugþúsundir manna að komast yfir landamærin frá Marokkó, margir við mjög hættulegar aðstæður. Fjöldi fólks lét lífið í örvæntingarfullri tilraun til að leita sér betri framtíðar.

Landskjörstjórn getur ekki staðfest réttmæti kosninga ef vinnsla kjörskrár verður rafræn – þ.e. að einkvæm og rétt samsvörun sé milli kjósenda og atkvæða. Gildir einu þótt fjöldi þeirra stemmi.

Við erum í dag flest komin aftur til starfa eftir íslenska sumarið, sem kom og fór, hvort sem að því var eytt við að dytta að heimilinu, spóka sig á sólarströnd eða við að bíða í röð eftir salerninu á fjarlægu íslensku tjaldsvæði þar sem að sást örlítið glitta til sólar.

Grein um fullveldi, samstarf og það að geta verið ósammála án þess að verða óvinir.

Umræðan um Evrópusambandið er í algleymingi. Og eins og svo oft áður snýst hún fyrst og fremst um peninga - krónur og evrur.

Eftir því sem nær dregur þessum kosningum sem "valkyrjur" Íslands hafa komið okkur í... þessum klofningi þjóðarinnar sem þær settu okkur í, þá verð ég sífellt meira hugsandi yfir ástandinu. Og ákvörðuninni minni...

Það er erfitt að lýsa því hvernig það er að lifa í óvissu mánuðum og árum saman. Að „eiga“ heimili sem þú mátt ekki búa í. Heimili sem þú hafðir ekki val um að flytja úr. Að sjá samfélagið sitt standa tómt og vita á sama tíma að staðan gæti verið allt önnur.

Ég hef lengi verið þeirrar skoðunar að okkar litla samfélag verði að vera hluti af stærri heild einmitt vegna smæðar okkar. Allt þetta tal um fullveldi eða hvað við séum rík sem sé sönnun þess að við ættum að standa ein er að mínu mati rangt.

Á netmiðlinum Stjórnmálin.is birtist nýlega grein þar sem fullyrt er að danskt húsnæðislán mitt sé „sérstakt neyðarúrræði vegna kórónuveirufaraldursins“, að ég hafi „viðurkennt“ þetta og að lánaformið sé „mun verra en verðtryggð lán.“

Þann 10. ágúst birti Hjörtur J. Guðmundsson grein þar sem hann lýsir raunverulegum húsnæðisvanda ungs fólks innan Evrópusambandsins. En hann sleppir samanburðinum sem skiptir íslenska lesendur mestu: Hvernig stendur Ísland gagnvart þessum ríkjum?

Það er gríðarlegur sparnaður fólginn í því fyrir Ísland að ganga í ESB og taka upp evru. Þá þarf ekki lengur að vera með risastóran gjaldeyrisforða til að styðja við gengi krónunnar og mjög margir milljarðar sparast á hverju ári.

„Allir einstaklingar sem haldið er þrælum í einhverju ríki, eða tilteknum hluta ríkis, skulu, héðan í frá og að eilífu, vera frjálsir.“ Svo hljóðaði tilskipun sem Abraham Lincoln, þáverandi Bandaríkjaforseti, sendi frá sér einn örlagaríkan dag í janúar 1863.

Nýlegar kannanir sýna að andstaða við aðild Íslands að Evrópusambandinu er mikil innan íslensks atvinnulífs. Samkvæmt könnun Gallup meðal aðildarfyrirtækja Samtaka atvinnulífsins í júlí eru 66% fyrirtækja andvíg aðild en 22% hlynnt. Hjá Samtökum iðnaðarins mældist andstaðan fyrr á árinu 57% en 26% eru hlynnt.

Eitt mesta hitamálið í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslunnar í lok ágúst hlýtur að teljast vera hvort aðildarviðræður muni fela í sér aðlögun eða ekki. Báðar hliðar saka hvor aðra um upplýsingaóreiðu og eftir situr almenningur sem veit ekki hvorum hann á að trúa. Það ætti ekki að vera mikið mál að fá úr því skorið hvort ESB muni fara fram á aðlögun á meðan samningsferlinu stendur. Hvers vegna hefur það þá ekki verið gert?

Menntamálaráðuneytið birti í sumar yfirlit yfir dreifingu lokaeinkunna í grunnskólum. Myndin sem þar blasir við er sannarlega umhugsunarverð en kemur ekki á óvart. Í sumum skólum fær enginn nemandi A í lokaeinkunn, en í öðrum fá hátt í sex af hverjum tíu A eða hæstu einkunn.

Ameríski tæknirisinn Meta, móðurfyrirtæki Facebook, Instagram og fleiri miðla, hefur sett á markað snjallgleraugu, sem búin eru myndavél og gervigreind. Hægt er að virkja gleraugun með raddstýringu og gervigreind lýsir því sem fyrir augu ber.

Ég ólst upp í takkaskóm í Árbænum hjá Fylki og síðar hjá stórliði Fram. Frábærar minningar en líka frábær skóli.

Það er eðlilegt að fólk hafi skiptar skoðanir á því hvort við eigum að hefja aðildarviðræður við ESB eða ekki. Fólk er með misjafnan bakgrunn, menntun, lífsreynslu og hagsmuni sem móta lífssýn þess. Umræðan fer nú harðnandi og finnst mér leitt að sjá oft á tíðum óþarfa skítkast milli fólks á samskiptamiðlum.

Bjorn Lomborg skrifar í Morgunblaðið undir fyrirsögninni „Heimurinn brennur minna – hvers vegna heyrum við aldrei af því?“ og bendir á að minna landsvæði brenni nú á heimsvísu en áður. Þetta er rétt. Raunar er það svo rétt að vísindamenn sem rannsaka áhrif loftslagsbreytinga á gróðurelda þekkja þessa þróun vel. Hún er hvorki falin né sérstaklega umdeild.

Eftir mikla ígrundun hef ég ákveðið að segja nei þann 29. ágúst.

Það er löngu tímabært að þjóðin takist á við áratuga stjórn- og agaleysi sem hefur fengið að þrífast í landinu nánast óáreitt. Í nær hálfa öld hafa Íslendingar glímt við sama efnahagslega sjúkdóminn í mismunandi myndum: verðbólgu, háa vexti, gengissveiflur og síhækkandi kostnað heimila og fyrirtækja.

„Markmiðið er ekki ESB, heldur að tryggja íslensku ungu fólki sambærileg lífskjör og Norðurlandaþjóðirnar búa við,“ sagði Þorvaldur Ingi Jónsson, stjórnarmaður í öldungaráði Viðreisnar, í grein á Vísi um helgina. Merkilegt er að hann skuli hafa nefnt hin norrænu ríkin sérstaklega í ljósi fullyrðinga hans og annarra Evrópusambandssinna um það að helzti ávinningurinn af því að ganga í sambandið væri evran sem leiða ætti til lægri vaxta sem og þess að aðeins eitt ríkjanna hefur tekið hana upp, Finnland.

Þegar frelsið minnkar hefur fólk minna svigrúm til athafna og færri valkosti. Í samfélögum gerist þetta oft vegna aukinnar miðstýringar eða þyngri reglugerða. Þar er ESB fremst í flokki enda miðstýrt hernaðar- og tollabandalag sem takmarkar einstaklingsfrelsi, atvinnufrelsi og frelsi fólks til betra lífs. Demantar myndast í náttúrunni undir gríðarlegum þrýstingi og hita í jörðu niðri, en demantar eru sterkasta efnið sem þekkist. Í

Það er nei sem heldur þeim opnum, ekki já. Algengasta röksemdin fyrir því að segja já þann 29. ágúst er einföld og geðþekk. Við erum ekki að ganga í ESB, segja menn, við erum aðeins að opna dyr og skoða hvað er í boði. Reynist samningurinn óhagstæður getum við alltaf sagt nei síðar. Hver getur verið á móti því að halda dyrunum opnum?

Ummæli Ólafs Ragnars Grímssonar í Brotkasti um fyrirhugaða þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald aðildarviðræðna við Evrópusambandið, þar sem hann hæðist að Kristrúnu Frostadóttur, forsætisráðherra, og Þorgerði Katrínu Gunnarsdóttur, utanríkisráðherra, með rökum sem enga skoðun þola, hafa verið harðl

Þó svo að viðsjárverðir tímar séu uppi í alþjóðamálum felur aðild að ESB ein og sér ekki í sér nein sérstök tækifæri eða vernd fyrir Íslendinga. Því fer fjarri.

Mynd

Árið 1995 gengu Svíþjóð, Finnland og Austurríki í ESB. Síðan þá hefur vöxtur landsframleiðslu á mann (sem gefur ágætis hugmynd um þróun velmegunar) verið í kringum 3% á ári. Afar svipaður og á Íslandi.

Hannes Hólmsteinn Gissurarson og Ragnar Árnason, eftirlaunaþegar sem eitt sinn voru prófessorar við Háskóla Íslands, ná nú ekki upp í nefið á sér af bræði og vanþóknunar vegna þess að Silja Bára Ómarsdóttir, rektor Háskóla Íslands, hefur tilkynnt þeim að pólitískur áróðursfundur gegn því að Íslen

Lýðræðisást sumra virðist þannig í raun ekki vera annað, þegar öllu er á botninn hvolft, en dálæti á eigin pólitískri sannfæringu.

Bandaríkjamenn eru flestir komnir af innflytjendum, fólki sem fluttist þangað að ætla má í talsverðu trássi við heimamenn. - Það er kannski í lagi að minnast á að þeir innfluttu stráfelldu heimamenn og rændu þá landi þeirra.

Núna er rétti tíminn, með tilliti til stöðunnar í alþjóðamálum, fyrir okkur Íslendinga að sækja um aðild að Evrópusambandinu. Við erum í sterkri stöðu sem óvíst er að verði um aldur og ævi. Umræðan um þjóðaratkvæðagreiðsluna sem verður 29.

Bolli Héðinsson, hagfræðingur, var gerður að formanni bankaráðs Seðlabanka Íslands eftir að Kristrún Frostadóttir varð forsætisráðherra.

Algeng rök fyrir því að halda í íslensku krónuna eru þau að hún virki sem mikilvægur höggdeyfir: að fljótandi gengi auðveldi hagkerfinu að laga sig að efnahagsáföllum; án sjálfstæðrar myntar þyrfti aðlögunin að fara fram með sársaukafyllri hætti gegnum ríkisfjármál og vinnumarkað.

Rithöfundasamband Íslands kallar eftir að skattgreiðendur greiði misgóðum listamönnum hærri laun.

Við búum í einu ríkasta landi heims. Samt er hópur fólks að reyna að véla okkur inn í Evrópusambandið í litlum skrefum.

Fjölgun opinberra starfsmanna er viðfangsefni Halldórs Baldurssonar þessa vikuna.

Mynd

Nú hrannast upp rök þeirra sem vara við Já-til-að-sjá. Þeir benda á að með já-i fari af stað ferli sem erfitt geti reynst að stöðva og endi að lokum með fullri aðild að ESB. Já-sjá verði þannig í reynd Já-já, en ekki Já-nei eða Já-kannski. Skoðum rökin.

Þetta er haft eftir Dr. Indriða Bene­dikts­syni í fróðlegu viðtali sem birtist í Heimildinni 1. ágúst s.l.

Þetta er haft eftir Dr. Indriða Bene­dikts­syni í fróðlegu viðtali sem birtist í Heimildinni 1. ágúst s.l.

Er forsætisráðherra kominn aftur til ársins 1973 á meðan restin af þjóðinni er að sinna sínu í samtímanum?

Markmiðið er ekki ESB, heldur að tryggja íslensku ungu fólki sambærileg lífskjör og Norðurlandaþjóðirnar búa við.

Í íslenskri sagnahefð lifa draugasögur, huldusögur og hundavéfréttir góðu lífi. Þær geta verið skemmtilegar ef vel eru fluttar. Þær eiga þó sameiginlegt að byggjast sjaldnast á traustum heimildum sem hægt er að sannreyna.

Undanfarin þrjú ár hefur stór hópur hinsegin fólks og aðstandenda hinsegin fólks safnast saman og gengið fyrir frjálsa Palestínu í Gleðigöngunni. Palestínsk systkini okkar, bæði hinsegin og ekki, ganga nú í gegnum hrottalegt þjóðarmorð af hendi Ísraels, sem er fjármagnað og vopnað af vestrænum stjórnvöldum.

Umhverfi frjálsra viðskipta í heiminum er hrunið. Það hrundi þegar Trump hratt af stað tollastríði. Trump er líka í nöp við NATO og ef NATO leysist upp er enginn grundvöllur lengur undir tvíhliða varnarsamningnum við Bandaríkin vegna þess að sá samningur grundvallast á NATO.

Mynd

Um allan heim eru markaðir sem við getum sótt á með eigin fríverslunarsamningum ef við höldum frelsinu til að móta okkar eigin viðskiptastefnu.

Það er auðvelt að breyta bókstaf í tölu. Það er miklu erfiðara að breyta námsmati þannig að það verði sanngjarnt, skýrt og eins sambærilegt og kostur er milli skóla.

Ég hélt lengi að ég vissi hvað friður væri. Í mínum huga var friður einfaldlega það að enginn reifst, enginn hækkaði róminn og að heimilið væri laust við þá ringulreið sem hafði áður einkennt líf mitt. Þegar ég hætti að drekka var ég sannfærður um að þessi friður væri loksins kominn.

Það væri dýru verði keypt að leggja niður lánaform sem kann að hafa auðveldað heimilum að standast greiðslumat og komast inn á eignamarkað.

Í dag fylkja þúsundir Íslendinga sér undir regnbogann í gleðigöngu til stuðnings réttindum hinsegin fólks í miðborg Reykjavíkur.

Ný greining mennta- og barnamálaráðuneytisins á stöðu stærðfræðikennslu styður við það sem margir kennarar hafa lengi bent á. Of mikill tími fer í að búa til eigið námsefni vegna þess að námsgögn eru víða komin til ára sinna og stuðningur við kennslu er ekki nægur. [1]

Hrafnarnir leggja til að Samkeppniseftirlitið verði fengið til að framkvæma greiningu á kostnaði sveitarfélaga vegna „ótímabærra veðurspáa“.

Með örfáum undantekningum hef ég tekið þátt í Gleðigöngunni á Íslandi frá upphafi. Alltaf jafn gaman, alltaf jafn sérstakt. Og hvert skipti hefur gefið tilefni til að rifja upp þá vegferð sem hefur tryggt forystu Íslands þegar kemur að réttindum hinsegin fólks. Ísland er í þriðja sæti á Regnbogakorti ILGA-Europe sem sýnir stöðu og réttindi hinsegin fólks og í fyrsta sæti á réttindakorti TGEU (Trans Europe and Central Asia).

Ríkisstjórnarflokkarnir lofuðu landsmönnum lægri verðbólgu og lægri vöxtum. Þetta var ekki aukaatriði í kosningabaráttunni. Þvert á móti snerist stór hluti hennar um þetta verkefni og ríkisstjórnin var mynduð með efnahagslegan stöðugleika að einu helsta markmiði.

Enn og aftur erum við minnt rækilega á það þessa sumarmánuði að brýnasta verkefni mannkyns jafnhliða friðsamlegri sambúð er að hverfa frá notkun kola og olíutengdra orkugjafa. Nýlegar fréttir utan úr heimi hafa ekki síst snúist um skógarelda og flótta fjölda borgarbúa frá heimilum sínum í Frakklandi og á Spáni.

Mynd dagsins eftir Halldór Baldursson.

Haft var eftir ónafngreindum háttsettum embættismanni ríkisstjórnar Evrópusambandsins (framkvæmdastjórnarinnar) á sviði stækkunarmála á fréttavefnum Politico í gær að Ísland gæti hugsanlega gengið í sambandið samhliða Svartfjallalandi yrði samþykkt í þjóðaratkvæðinu í lok mánaðarins að setja stefnuna á inngöngu í það.

Ný skýrsla Bændasamtakanna bendir á raunverulega áhættu vegna mögulegrar ESB-aðildar. En hún segir líka sjálf að margar af stærstu spurningunum séu enn ósvaraðar.

Lýðræði deyr ekki þegar skriðdrekar rúlla inn á torg. Það deyr þegar sannleikurinn verður valkvæð stærð í stjórnmálum.Lýðræðið er ekki sjálfgefið. Það er ekki náttúrulögmál. Það er samkomulag um að sannleikurinn skipti máli, að leikreglurnar gildi fyrir alla og að valdið lúti aðhaldi.

Við sátum oft heima við kvöldverðarborðið eða á kaffistofunni í vinnunni og ræddum það sem stundum var kallað um daginn og veginn. Mest ræddum við samt um það sem við sáum í Sjónvarpinu kvöldið áður, fræðsluþáttinn um Sama frá finnska sjónvarpinu og breskan þátt um Sohohverfið í Lundúnum. Allir komu að umræðunni frá sama sjónarhóli, stofusófanum. Allir töluðu út frá sömu upplýsingum.

Nýlega birtist gömul ljósmynd í hópnum Gamlar myndir: tóbaks- og sælgætisverslunin Landstjarnan í Austurstræti með stjörnu yfir dyrunum og varning í gluggum. Fallegt hús og saklaus mynd. En Landstjarnan á sér sögu sem er merkilegri en útstillingarnar, því hún rataði í blöðin undir jólin 1917 — fyrir að hafa kveikt ljós.

Hinsegin dagar eru dagarnir okkar, ekki bara hinsegin fólks heldur okkar allra. Hinsegin dagar minna okkur nefnilega á að með samstöðu gerist svo ótal margt. Þá náum við árangri og ýtum úr vör mikilvægum breytingum í þágu mannréttinda okkar allra.

Þeir sem hafa lesið Íslandssöguna muna frásögn af því þegar bændur landsins risu upp árið 1905 og börðust harkalega gegn síma. Þeim þótti liggja svo mikið við að þeir riðu hópreið til Reykjavíkur sumarið 1905 til að mótmæla símanum.

Ég starfa sem kvikmyndaframleiðandi og hef framleitt myndir á borð við Hrúta, Undir Trénu, Héraðið, Northern Comfort og Eldana. Ég hef sérhæft mig í framleiðslu íslenskra mynda í samframleiðslu við kvikmyndaframleiðendur í öðrum Evrópulöndum.

Gervigreindin gerir okkur öllum kleift að vinna miklu hraðar. En í stað þess að hvílast finnum við okkur bara fleiri verkefni. Verkefnin klárast aldrei.

Bandaríkin hafa borgað fyrir varnir Evrópu, Japans, Suður-Kóreu og víðar og á sama tíma og ýmsir innviðir eru í molum vestra skilja bandarískir skattgreiðendur ekki hvers vegna þeirra skattpeningar fara í varnir annarra þjóða.

Í fyrsta sinn síðan eftir Fukushima hamfarirnar 2011 hafa Bandaríkin gripið inn í á jenmarkaði. Í þetta sinn var engin náttúruvá á ferð. Neyðin er bandaríski skuldabréfamarkaðurinn sjálfur. Og verkfærið sem Washington greip til? Evran.

Andstæðingar þess að þjóðin fái að sjá aðildarsamning að ESB að loknum viðræðum beita miklum hræðsluáróðri og blekkingum í málflutningi sínum.

„Upptaka evru með aðild að myntbandalagi Evrópu mun fela í sér gríðarlegan velferðarábata fyrir Ísland.“ Þetta voru niðurstöður ítarlegrar skýrslu um kosti og galla við upptöku sem unnin var fyrir ASÍ, SA, FA og Viðskiptaráð árið 2014.

Í grein á vísi.is og fésbókarfærslum hafa forystumenn sjómanna gert athugasemd við það að Vinnslustöðin (VSV) skipti út 3.000 tonnum af makríl fyrir liðlega 1.400 tonn af þorski. Ástæða skiptanna er einföld.

Margir hafa þessa dagana skoðun á viðræðum um aðild að Evrópusambandinu (ESB), sem og áhyggjur af mögulegum aðildarviðræðum í framhaldinu og hugsanlegri aðild síðar meir. Í þessu máli eins og öðrum er mikilvægt að fylgja eigin sannfæringu en ekki skoðunum annarra. Rök hafa heyrst frá „já-liðum” en meira hefur verið um hræðsluáróður frá hinni fylkingunni.

Ólafur Ragnar Grímsson hefur lagt fram nýja heimild í Evrópuumræðunni: hlátur tveggja nafnlausra manna í París. Í nýlegu viðtali sagði hann frá samtölum við tvo menn sem hann segir „gjörþekkja" starfsemi og eðli Evrópusambandsins.

Eldarnir í Frakklandi og á Spáni hafa haft skelfilegar afleiðingar. Meira en 220.000 manns flúðu undan eldtungunum vestan við Bordeaux. Fyrir utan Madríd sviðu eldar tvöfalt stærra svæði en höfuðborgin og hröktu tæplega 90.000 manns frá heimilum sínum. Fólkið sem missti heimili sín og lífsviðurværi á skilið samúð – og mun betri brunavarnir.

Þingmaður Samfylkingar virðist telja að íslenska þjóðin skiptist í tvær svipað stórar stríðandi fylkingar: fégráðuga elítu og sauðsvartan almúga.

Mér hefur undanfarið verið æ oftar hugsað til Gróu gömlu á Leiti og séð hana fyrir mér liggjandi á meltunni og strjúkandi vömbina af ánægju með allan hálf-sannleikann sem nú ræður ríkjum í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslunnar.

Mynd

Frá því að ég var 16 ára gamall hef ég haft óþolandi tilhneigingu til að blanda mér í allt sem tengist pólitík. Ég hef hins vegar verið hikandi við að blanda mér í umræðu um þjóðaratkvæðagreiðsluna 29. ágúst. Ekki vegna þess að mér finnist hún ekki mikilvæg heldur vegna þess hvað umræðan er fljót að detta í skotgrafahernað og upphrópanir þar sem fólki er ætlaður illur ásetningur eða annarlegir hagsmunir.

Námsmat er mikilvægur og einnig umdeildur þáttur í skólastarfi. Því er ætlað það flókna verkefni að mæla og meta getu barna, stýra námsferlinu, hvetja til framfara og upplýsa foreldra og næsta skólastig um námslega stöðu. Í skólakerfinu er togstreita um hvernig best er að standa að þessu mati.

Röng fullyrðing frá Já til að sjá um að sænska krónan væri tengd evrunni vakti eðlilega athygli í gær.

Sjálfskipaðir alvitringar flykkjast nú á ritvöllinn og hlaðvörpin, fylla samfélagsmiðla af hinum eina sanna sannleik sem þau hafa kokkað upp undir höfuðleðrinu. Þau stofna heilu samtökin, búin að sameinast um heilaþvottinn eingöngu til að fá þig til að krossa við af eða á, nei eða já þann 29.ágúst.

Í kjölfar greinar undirritaðs, Evrópher, vígbúnaður og herskylda, í Morgunblaðinu 30. júlí sl. hefur orðið nokkur umræða á netinu og nú síðast í nýlegri grein Svans Sigurbjörnssonar hér á Vísi.

Einfalt reiknidæmi sýnir að núverandi vaxtaumhverfi getur kostað unga fjölskyldu um 2,25 milljónir króna á ári – og jafngilt rúmlega fjórum starfsárum yfir líftíma 30 ára húsnæðisláns.Reiknidæmi – staðan árið 2026:50 milljóna króna húsnæðislán

Það er búið að vera skrítið að fylgjast með ríkisstjórn undanfarið. Hún var kjörin næstum eingöngu til að lækka vexti og koma á efnahagslegum stöðugleika á ný, samt er bara búið að vera gera þveröfugt. Stýrivextir, sem voru á niðurleið hafa hækkað á ný. Verðbólgan sem var á stöðugri niðurleið er aftur farin á fulla ferð og hvað er gert?

Ég hef verið í atvinnurekstri í tæp 40 ár og upplifað sveiflur og áföll í íslensku efnahagslífi, sem virðast endurtaka sig sí og æ! En iðulega hefur mér verið sagt að lausn á þessum vandræðum liggi í "okkar höndum" og að við þurfum einfaldlega "að sýna aga", sem ég ætla ekki að gera lítið úr.

Íslenska samfélagið stendur frammi fyrir kerfislægu meini sem er dýpra en einstakar kosningar eða skammvinn pólitísk átök. Í rúman fjórðung aldar hafa opinberar skýrslur, rannsóknarnefndir og óháðar úttektir varpað ljósi á sama mynstrið - kerfi sem á að verja hagsmuni almennings bregst þegar mest á reynir. Vandamálið er ekki að regluverk eða eftirlitsstofnanir skorti á pappírnum. Vandamálið er að eftirlitið er ábyrgðarlaust – formlega til staðar, en án raunverulegs máttar eða afleiðinga.

Reykjavíkurmaraþonið er miklu meira en bara hlaup. Sem einn stærsti almenningsíþróttaviðburður landsins dregur það að sér þúsundir þátttakenda sem vilja ögra sjálfum sér, tengjast öðrum og styðja við góð málefni. Boðið er upp á fjóra vegalengdarflokka: 3 km skemmtiskokk, 10 km hlaup, hálfmaraþon og heilt maraþon. Árið 2024 tóku 14.646 einstaklingar þátt í viðburðinum.

Í dag birtist í Morgunblaðinu heilsíðuauglýsing þar sem auglýstur var opinn fyrirlestur svissneska lögfræðingsins Carls Baudenbachers um álitaefni varðandi hugsanlega aðild Íslands að Evrópusambandinu. Fundarstjóri var auglýstur Ólafur Ragnar Grímsson, fyrrverandi forseti.

Í gamla daga var fólk almennt dauðhrætt við drauga og ógnvekjandi afturgöngur sem áttu það til að ráðast á fólk og misþyrma þegar þeir náðu tökum á því. Þá héldu flestir í einfeldni sinni að þeir þyrftu einlægt að glíma við drauga eins og Írafells-Móra, Þorgeirsbola og Mývatnsskottu einkum þegar dimma tók og fólk var eitt á ferð.

Ef marka mætti samfélagsmiðla þessa dagana mætti ætla að Ísland, raunar allur hinn vestræni heimur, stæði á barmi menningarstríðs. Að samfélagið væri klofið í tvær ósættanlegar fylkingar. En þegar litið er á skoðanakannanir og rannsóknir kemur í ljós að sagan er allt önnur.

Ég hef búið í Danmörku í 8 ár. Ég borga 2,32% vexti af húsnæðisláni mínu í dag, og fimm árin þar á undan borgaði ég neikvæða vexti upp á 0,04% og það var ekkert neyðarúrræði. Ég hef aðgang að afborgunarlausum lánum, breytilegum vöxtum til 1, 3 eða 5 ára, föstum vöxtum til 30 ára, og lánamarkaði þar sem tugir stofnana keppa um viðskipti mín. Ekkert af þessu er í boði á Íslandi og sumt af þessu kann að hljóma ótrúlegt á Íslandi. En þetta er ekki skoðun, þetta er reynsla. Og þetta er ein ástæða þess að ég kýs Já þann 29. ágúst.

Morgunblaðið birtir í dag það sem það kallar nýja skoðanakönnun Gallup fyrir samtökin Áfram Ísland um afstöðu kjósenda til þess hvort halda eigi áfram aðildarviðræðum Íslands við ESB. Samkvæmt frétt Morgunblaðsins er hnífjafnt milli þeirra sem ætla að kjósa já og nei í atkvæðagreiðslunni.

Umræðan um það hvort Ísland muni afsala sér fullveldi með aðild að ESB er komin í ógöngur. Fram til þessa hefur verið óumdeilt um að samhliða aðild að ESB þurfi Ísland að framselja hluta af fullveldi sínu til sambandsins. Það virðist hafa breyst í aðdraganda komandi þjóðaratkvæðagreiðslu.

Við Íslendingar takmörkum veiðar á fiski niður í hvert tonn. Veiðisvæðum er lokað, veiðarfæri takmörkuð og útgerðir þurfa að lúta ströngum reglum sem eiga að tryggja sjálfbæra nýtingu fiskistofna.

Síðast fréttist af skotgröfum á Íslandi í seinni heimsstyrjöldinni. Þær grófu erlendir hermenn, sem höfðu þó þá afsökun að heimsstyrjöld geisaði. Litlar sögur fara af dvöl Íslendinga í þessum gröfum, sem líktust helst framræsluskurðum íslenskra sveita, nema ef vera skyldi einhverjir „frjálslyndir" í leit að aukavinnu.

Þegar rætt er um ESB snýst umræðan gjarnan um sjávarútveg, landbúnað eða vexti. En skoðum aðeins í þessari grein við hvaða aðstæður verslunin á Íslandi býr.

Það stendur í samningi Sameinuðu þjóðanna um réttindi fatlaðs fólks að fatlað fólk eigi að njóta sömu mannréttinda og aðrir óháð þjónustuþörf því miður geri fatlað fólk það ekki.

Ég var nýkominn í sumarfrí og sat úti á pallinum í góða veðrinu með kaffibolla og dagblað. Í kringum mig börn að leik með tilheyrandi hlátrasköllum. Það var notaleg stund þar sem ég hafði loksins tíma til að slaka á. Stuttu síðar greip ég ósjálfrátt símann og fór að fletta fréttum og samfélagsmiðlum, kíkti líka á póstinn. Tíminn leið allt í einu mjög hratt og þegar ég leit upp tók ég eftir því að þögn ríkti allt um kring, börnin höfðu líka gripið í símana sína. Fyrir örfáum mínútum höfðu þau verið að leika sér. Þá rann upp fyrir mér að ég hafði líklega gefið tóninn – án þess að segja eitt einasta orð.

Þegar rætt er um ESB og náttúruauðlindir þarf að greina á milli tveggja ólíkra atriða. Annars vegar er um að ræða forræði ríkisins yfir náttúruauðlindum sínum og skipan eignarréttar.

Hér verður brugðist við athugasemdum Gauta B. Eggertssonar í grein hans, „Tafla á villigötum“, sem birtist á Vísi þann 4. ágúst 2026. Athugasemdirnar lúta einkum að nokkrum tæknilegum atriðum en fyrst er rétt að ræða upplegg hans í heild sinni.

Ég hef um hríð verið að hugsa um að skrifa um það sem mér sjálfum liggur á hjarta í tilefni væntanlegrar þjóðaratkvæðagreiðslu í lok mánaðarins.

Nú í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald aðildarviðræðna við ESB hefur margt verið skrafað og skrifað. Það hefur einkum vakið athygli að oft er nokkuð frjálslega farið með grundvallarmarkmið og eðli EES samningsins.

Þegar gerð EES-samningsins stóð sem hæst hafði Jón Baldvin Hannibalsson, þáverandi utanríkisráðherra og helsti arkitekt samningsins merka, gjarnan á orði: „Ófæddu börnin gráta ekki,“ og átti við að engin leið væri að segja fyrir um öll tækifærin sem leyndust í nýjum aðstæðum.

Nú er verslunarmannahelgin liðin og dásamlegi friðurinn sem henni fylgdi á heimili mínu í Hamraborginni í Kópavogi horfinn. Þessa helgi upplifðum við frið í heila þrjá daga og ég verð að viðurkenna að ég hef notið hans hundrað prósent.

Samfylkingin eykur fylgi sitt milli kannana á toppnum um tæp tvö prósentustig og fer nú í 28 prósent samkvæmt þjóðarpúlsi Gallups sem birtur var í gær. Það gæfi flokknum 20 þingsæti. Sjálfstæðisflokkurinn er í öðru sæti með 25 prósent sem er nær óbreytt frá síðustu könnun.

Ingibjörg Elsa Eysteinsdóttir hefur verið ráðin forstöðumaður Úrval Útsýn. Hún mun leiða starfsemi félagsins áfram með skýra áherslu á vöxt, öflugt vöruframboð og góða þjónustu við viðskiptavini.

„Það er alveg sama hversu góð manneskja þér finnst þú vera – það er einfaldlega bannað að fremja skemmdarverk.“

Af málflutningi sumra ESB-sinna mætti ætla að Ísland geti tekið upp evru og við það lækkað verðbólgu og vexti. Þar er röðinni snúið við.

Í grein sem birtist á Vísi 4. ágúst undir yfirskriftinni „Aðlögun að hverju? Staða Íslands í aðildarferli Evrópusambandsins“ fjallar Ásta Guðrún Helgadóttir um aðildarferli Íslands að Evrópusambandinu.

Undanfarnar vikur hafa fjölmargir foreldrar stigið fram og lýst reynslu sinni af samskiptum við Fæðingarorlofssjóð. Frásagnirnar eru um margt keimlíkar; löng bið, óljós svör og sú upplifun að þurfa ítrekað að sanna rétt sem foreldrar töldu skýran. Á sama tíma glíma fjölskyldur við fjárhagsáhyggjur á tímabili sem á fyrst og fremst að einkennast af öryggi og samveru með nýfæddu barni.

Ég hef tekið virkan þátt í umræðunni fyrir þjóðaratkvæðagreiðsluna þann 29. ágúst og hef ég ekki farið leynt með það að ég muni merkja við nei á mínum kjörseðli. Ég hef því oft verið spurður að því af hverju ég sé svona hræddur við það að sjá samninginn.

Ný könnun Maskínu sýnir að 77% landsmanna segjast ekki taka mikilvægar ákvarðanir nema hafa allar upplýsingar fyrir framan sig. Aðeins 8% eru ósammála. Ég held að þessi niðurstaða segi meira um okkur sem þjóð en margt annað. Við viljum vita hvað við erum að ákveða áður en við ákveðum okkur.

Samkvæmt a.m.k. fimm opinberum skýrslum sem unnar hafa verið á síðustu 25 árum hafa skattgreiðendur og ríkissjóður orðið fyrir endurteknum og mjög alvarlegum áföllum. Þessar skýrslur – skattsvikaskýrslan frá 2005, Aflandsskýrslan, Milliverðlagningarskýrslan, Rannsóknarskýrsla Alþingis um bankahrunið og tengdar rannsóknir – draga upp samfellda mynd af stöðugum kerfisbundnum veikleikum í ríkisfjármálunum, seinkuðum viðbrögðum og skorti á raunverulegri ábyrgð.

Fámennt og strjálbýlt ríki á norðurslóðum byggt á fiskveiðum, einkum þorskveiðum. Ríkið hlaut heimastjórn og varð sjálfstjórnarríki. Það hafði sitt eigið þing, ríkisstjórn og sinn þjóðsöng fyrir rúmum hundrað árum. Þetta ríki upplifði síðar fjármálahrun. Ríkið gafst upp og reiddi sig á erlendan stuðning. Lesandinn hélt ef til vill að hér væri verið að lýsa Íslandi. Það var eðlilegt, við gengum í gegnum svipað áfall árið 2008. Munurinn er sá að við afsöluðum okkur engu.

Getur breyting á lögum um varnir gegn dýrasjúkdómum við aðild að ESB haft áhrif á rekstraráhættu í matvælavirðiskeðjunni? Fremur lítið hefur verið fjallað um rýniskýrslu Evrópusambandsins um 12. samningskafla í síðustu viðræðulotu um matvælaöryggi, dýraheilbrigði og plöntuheilbrigði.

Hinsegin dagar í Reykjavík hófust í gær en síðan 1999 hefur Gleðigangan verið einn fjölsóttasti og flottasti viðburður í borginni ár hvert - og blessunarlega alla tíð staðið undir nafni. Gleðigangan er líka kröfuganga sem minnir okkur á hvernig samfélag við höfum byggt upp og viljum halda áfram að byggja upp. Við viljum Reykjavík þar sem fólk er frjálst og tilheyrir. Frjálst til að vera einsog það er og frjálst til að elska fólkið sem það elskar. Samfélag sem áttar sig á því að fjölbreytileiki mannflórunnar er óendanlegur og veit að einmitt í fjölbreytninni búa okkar mestu styrkleikar. Samfélag sem fagnar öllum litunum og býður þá velkomna. Enda væri þessi heimur leiðinlegt pleis ef allir væru eins.

Verðtryggð neytendalán hafa verið hluti af íslenskri tilveru í hartnær hálfa öld. Þau voru upphaflega viðbragð við stjórnlausri óðaverðbólgu, á tímum þar sem lánveitendur héldu einfaldlega að sér höndum vegna þess að hver einasta króna sem lánuð var brann upp á verðbólgubálinu innan tiltölulega skamms tíma.