Gömul saga segir frá tveimur göngugörpum sem mættust á þröngri hengibrú. Hvorugur vildi víkja. Þeir töluðu hvor ofan í annan og deilan varð æ háværari. Þegar myrkur skall á urðu báðir að snúa við. Hvorugur komst leiðar sinnar.

Á næstu vikum hefst fyrsta námsár í Menntaskólanum í Reykjavík þar sem fyrsta árs nemar á málabraut fá ekki að læra fornmál, jafnvel þó þeir hyggi á áframhaldandi nám á fornmáladeild. Þetta er sorgleg staða og vísir að því sem varla er hægt að sjá sem annað en hægfara dauða einu fornmáladeildar íslensks menntaskóla og þar með klassískrar menntunar í landinu. Því miður virðist ástæðan helst vera metnaðarleysi skólayfirvalda gagnvart fornmálum og klassískri menntun og skilningsleysi á vægi þeirra og gildi fyrir samfélagið, sem er þróun sem við horfum upp á víðar um hinn vestræna heim.

Verðbólgan mældist 5,3% í júlí. Verði hún meiri en 4,7% í ágústmælingunni virkjast forsenduákvæði kjarasamninga og hægt verður að segja þeim upp. Aðilar vinnumarkaðarins hafa ítrekað varað við þessu undanfarna mánuði.

Í lok júlí beindist athygli Evrópu að spænsku borginni Ceuta í Norður-Afríku. Á örfáum dögum reyndu tugþúsundir manna að komast yfir landamærin frá Marokkó, margir við mjög hættulegar aðstæður. Fjöldi fólks lét lífið í örvæntingarfullri tilraun til að leita sér betri framtíðar.

Grein um fullveldi, samstarf og það að geta verið ósammála án þess að verða óvinir.

Þann 10. ágúst birti Hjörtur J. Guðmundsson grein þar sem hann lýsir raunverulegum húsnæðisvanda ungs fólks innan Evrópusambandsins. En hann sleppir samanburðinum sem skiptir íslenska lesendur mestu: Hvernig stendur Ísland gagnvart þessum ríkjum?

„Allir einstaklingar sem haldið er þrælum í einhverju ríki, eða tilteknum hluta ríkis, skulu, héðan í frá og að eilífu, vera frjálsir.“ Svo hljóðaði tilskipun sem Abraham Lincoln, þáverandi Bandaríkjaforseti, sendi frá sér einn örlagaríkan dag í janúar 1863.

Það er eðlilegt að fólk hafi skiptar skoðanir á því hvort við eigum að hefja aðildarviðræður við ESB eða ekki. Fólk er með misjafnan bakgrunn, menntun, lífsreynslu og hagsmuni sem móta lífssýn þess. Umræðan fer nú harðnandi og finnst mér leitt að sjá oft á tíðum óþarfa skítkast milli fólks á samskiptamiðlum.

Þegar frelsið minnkar hefur fólk minna svigrúm til athafna og færri valkosti. Í samfélögum gerist þetta oft vegna aukinnar miðstýringar eða þyngri reglugerða. Þar er ESB fremst í flokki enda miðstýrt hernaðar- og tollabandalag sem takmarkar einstaklingsfrelsi, atvinnufrelsi og frelsi fólks til betra lífs. Demantar myndast í náttúrunni undir gríðarlegum þrýstingi og hita í jörðu niðri, en demantar eru sterkasta efnið sem þekkist. Í

Það er nei sem heldur þeim opnum, ekki já. Algengasta röksemdin fyrir því að segja já þann 29. ágúst er einföld og geðþekk. Við erum ekki að ganga í ESB, segja menn, við erum aðeins að opna dyr og skoða hvað er í boði. Reynist samningurinn óhagstæður getum við alltaf sagt nei síðar. Hver getur verið á móti því að halda dyrunum opnum?

Þó svo að viðsjárverðir tímar séu uppi í alþjóðamálum felur aðild að ESB ein og sér ekki í sér nein sérstök tækifæri eða vernd fyrir Íslendinga. Því fer fjarri.

Lýðræðisást sumra virðist þannig í raun ekki vera annað, þegar öllu er á botninn hvolft, en dálæti á eigin pólitískri sannfæringu.

Rithöfundasamband Íslands kallar eftir að skattgreiðendur greiði misgóðum listamönnum hærri laun.

Fjölgun opinberra starfsmanna er viðfangsefni Halldórs Baldurssonar þessa vikuna.

Mynd

Þetta er haft eftir Dr. Indriða Bene­dikts­syni í fróðlegu viðtali sem birtist í Heimildinni 1. ágúst s.l.

Er forsætisráðherra kominn aftur til ársins 1973 á meðan restin af þjóðinni er að sinna sínu í samtímanum?

Það væri dýru verði keypt að leggja niður lánaform sem kann að hafa auðveldað heimilum að standast greiðslumat og komast inn á eignamarkað.

Hrafnarnir leggja til að Samkeppniseftirlitið verði fengið til að framkvæma greiningu á kostnaði sveitarfélaga vegna „ótímabærra veðurspáa“.

Ríkisstjórnarflokkarnir lofuðu landsmönnum lægri verðbólgu og lægri vöxtum. Þetta var ekki aukaatriði í kosningabaráttunni. Þvert á móti snerist stór hluti hennar um þetta verkefni og ríkisstjórnin var mynduð með efnahagslegan stöðugleika að einu helsta markmiði.

Lýðræði deyr ekki þegar skriðdrekar rúlla inn á torg. Það deyr þegar sannleikurinn verður valkvæð stærð í stjórnmálum.Lýðræðið er ekki sjálfgefið. Það er ekki náttúrulögmál. Það er samkomulag um að sannleikurinn skipti máli, að leikreglurnar gildi fyrir alla og að valdið lúti aðhaldi.

Við sátum oft heima við kvöldverðarborðið eða á kaffistofunni í vinnunni og ræddum það sem stundum var kallað um daginn og veginn. Mest ræddum við samt um það sem við sáum í Sjónvarpinu kvöldið áður, fræðsluþáttinn um Sama frá finnska sjónvarpinu og breskan þátt um Sohohverfið í Lundúnum. Allir komu að umræðunni frá sama sjónarhóli, stofusófanum. Allir töluðu út frá sömu upplýsingum.

Gervigreindin gerir okkur öllum kleift að vinna miklu hraðar. En í stað þess að hvílast finnum við okkur bara fleiri verkefni. Verkefnin klárast aldrei.

Eldarnir í Frakklandi og á Spáni hafa haft skelfilegar afleiðingar. Meira en 220.000 manns flúðu undan eldtungunum vestan við Bordeaux. Fyrir utan Madríd sviðu eldar tvöfalt stærra svæði en höfuðborgin og hröktu tæplega 90.000 manns frá heimilum sínum. Fólkið sem missti heimili sín og lífsviðurværi á skilið samúð – og mun betri brunavarnir.

Þingmaður Samfylkingar virðist telja að íslenska þjóðin skiptist í tvær svipað stórar stríðandi fylkingar: fégráðuga elítu og sauðsvartan almúga.

Ég hef verið í atvinnurekstri í tæp 40 ár og upplifað sveiflur og áföll í íslensku efnahagslífi, sem virðast endurtaka sig sí og æ! En iðulega hefur mér verið sagt að lausn á þessum vandræðum liggi í "okkar höndum" og að við þurfum einfaldlega "að sýna aga", sem ég ætla ekki að gera lítið úr.

Í gamla daga var fólk almennt dauðhrætt við drauga og ógnvekjandi afturgöngur sem áttu það til að ráðast á fólk og misþyrma þegar þeir náðu tökum á því. Þá héldu flestir í einfeldni sinni að þeir þyrftu einlægt að glíma við drauga eins og Írafells-Móra, Þorgeirsbola og Mývatnsskottu einkum þegar dimma tók og fólk var eitt á ferð.

Ég hef búið í Danmörku í 8 ár. Ég borga 2,32% vexti af húsnæðisláni mínu í dag, og fimm árin þar á undan borgaði ég neikvæða vexti upp á 0,04% og það var ekkert neyðarúrræði. Ég hef aðgang að afborgunarlausum lánum, breytilegum vöxtum til 1, 3 eða 5 ára, föstum vöxtum til 30 ára, og lánamarkaði þar sem tugir stofnana keppa um viðskipti mín. Ekkert af þessu er í boði á Íslandi og sumt af þessu kann að hljóma ótrúlegt á Íslandi. En þetta er ekki skoðun, þetta er reynsla. Og þetta er ein ástæða þess að ég kýs Já þann 29. ágúst.

Umræðan um það hvort Ísland muni afsala sér fullveldi með aðild að ESB er komin í ógöngur. Fram til þessa hefur verið óumdeilt um að samhliða aðild að ESB þurfi Ísland að framselja hluta af fullveldi sínu til sambandsins. Það virðist hafa breyst í aðdraganda komandi þjóðaratkvæðagreiðslu.

Við Íslendingar takmörkum veiðar á fiski niður í hvert tonn. Veiðisvæðum er lokað, veiðarfæri takmörkuð og útgerðir þurfa að lúta ströngum reglum sem eiga að tryggja sjálfbæra nýtingu fiskistofna.

Nú í aðdraganda þjóðaratkvæðagreiðslu um framhald aðildarviðræðna við ESB hefur margt verið skrafað og skrifað. Það hefur einkum vakið athygli að oft er nokkuð frjálslega farið með grundvallarmarkmið og eðli EES samningsins.

„Það er alveg sama hversu góð manneskja þér finnst þú vera – það er einfaldlega bannað að fremja skemmdarverk.“

Undanfarnar vikur hafa fjölmargir foreldrar stigið fram og lýst reynslu sinni af samskiptum við Fæðingarorlofssjóð. Frásagnirnar eru um margt keimlíkar; löng bið, óljós svör og sú upplifun að þurfa ítrekað að sanna rétt sem foreldrar töldu skýran. Á sama tíma glíma fjölskyldur við fjárhagsáhyggjur á tímabili sem á fyrst og fremst að einkennast af öryggi og samveru með nýfæddu barni.

Fámennt og strjálbýlt ríki á norðurslóðum byggt á fiskveiðum, einkum þorskveiðum. Ríkið hlaut heimastjórn og varð sjálfstjórnarríki. Það hafði sitt eigið þing, ríkisstjórn og sinn þjóðsöng fyrir rúmum hundrað árum. Þetta ríki upplifði síðar fjármálahrun. Ríkið gafst upp og reiddi sig á erlendan stuðning. Lesandinn hélt ef til vill að hér væri verið að lýsa Íslandi. Það var eðlilegt, við gengum í gegnum svipað áfall árið 2008. Munurinn er sá að við afsöluðum okkur engu.

Getur breyting á lögum um varnir gegn dýrasjúkdómum við aðild að ESB haft áhrif á rekstraráhættu í matvælavirðiskeðjunni? Fremur lítið hefur verið fjallað um rýniskýrslu Evrópusambandsins um 12. samningskafla í síðustu viðræðulotu um matvælaöryggi, dýraheilbrigði og plöntuheilbrigði.