Andri Snær Magnason lýsir í Tímanum og vatninu hvernig deyjandi jökull hverfur ekki endilega með látum. Ísinn bráðnar í hita og sól, veikist og hverfur að lokum hljóðlega. Það sama á við, í miklu smærri mælikvarða, um gamla hjarnskaflinn í Gunnlaugsskarði. Deyjandi hjarnskafl er ekki dramatísk sjón. Hann þynnist, brotnar upp í litlar leifar og einn daginn er hann einfaldlega...
