Íslenska samfélagið stendur frammi fyrir kerfislægu meini sem er dýpra en einstakar kosningar eða skammvinn pólitísk átök. Í rúman fjórðung aldar hafa opinberar skýrslur, rannsóknarnefndir og óháðar úttektir varpað ljósi á sama mynstrið - kerfi sem á að verja hagsmuni almennings bregst þegar mest á reynir. Vandamálið er ekki að regluverk eða eftirlitsstofnanir skorti á pappírnum. Vandamálið er að eftirlitið er ábyrgðarlaust – formlega til staðar, en án raunverulegs máttar eða afleiðinga.
