Einu sinni ætlaði ég að stofna Nei-flokkinn. Slagorðið átti að vera Segjum já við nei! Þetta var á árunum eftir hið svokallaða Svokallaða hrun. Líf mitt snerist um að láta enda ná einhvern veginn saman og fyllast með reglulegu millibili bræði vegna ástands mála hér og annars staðar. Nei við Icesave, nei við AGS, nei við ESB; mér fannst, eins og konu í Kína sem ég hafði lesið um, að æðstu tjáningu á mannlegri reisn mætti draga saman í eitt orð: Nei.
