Gauti Kristmannsson skrifar:Lykilsögur eru grein skáldsögunnar sem oft eru til þess fallnar að koma fólki í uppnám, það er fólkinu sem er viðfangsefni lykilsögunnar og telur sig ekki koma vel út í meðferð höfundarins. Það er líka alþekkt að höfundar taki sér fyrirmyndir raunverulegs fólks og geri að skáldsagnapersónum, dæmi er til að mynda Íslands-Bersi Halldórs Laxness í Guðsgjafaþulu, en fyrirmyndin að honum er Óskar Halldórsson útgerðarmaður. Indriði G. Þorsteinsson olli fjaðrafoki með Þjófi í Paradís, svo mjög að sett var lögbann á bókina um tíma og Stefán Máni lék sér að þessu líka í bókinni Túrista sem út kom á þessari öld. Tengdamóðir þýska skáldsins Thomasar Manns sagði eitthvað á þá leið að hann sæi efniviðinn í skáldsögur sínar allt í kringum sig. Þetta er því ekki neitt nýtt í b
