Kolbeinn Rastrick skrifar:Það kannast eflaust flestir við þá sammannlegu tilfinningu, sem hellist stundum yfir mann fyrirvaralaust, að til að mynda hoppa þegar maður horfir niður í hyldýpi, eða keyra yfir á rangan vegarhelming, á móti umferð.Það er til franskt hugtak yfir þessa tilfinningu, „l'appel du vide,” sem á íslensku mætti þýða sem kall tómsins. Þetta getur verið ógnvekjandi og á sama tíma undarlegt því þessu fylgir ekki raunverulegur vilji til verknaðarins. Þó virka mörkin milli lífs og dauða allt í einu næfurþunn.Þessi upplifun er það fyrsta sem kemur upp í hugann við áhorf á mynd Möschu Schilinski, In die Sonne schauen eða Starað í sólina á íslensku. Myndin er þó sýnd hér á landi undir enska titlinum The Sound of Falling. Þar dansa náið saman lífið og dauðinn og oft virkar óljóst
