Trausti Ólafsson skrifar:Í fræðaheiminum er það haft fyrir satt að forngríska leikhúsið hafi verið gætt sameiningarkrafti. Þar var efniviður í sýningarnar ýmist sóttur í goðsagnaarf Hellena eða frásagnir af hetjum aþenska borgríkisins, sem efldist við þá reynslu borgaranna að sitja á Akrópólishæð og horfa á sína eigin sögu lifna í listaverkum sem mörg hver hafa varðveist í 2500 ár.Ég varð vitni að því, þegar ég fyrir stuttu sá sýninguna Minningardagur í Finnska þjóðleikhúsinu í Helsinki, að hið sama getur enn þá gerst – og töfrar leikhússins slá áhorfendur eins og þeir séu næstum allir gæddir sömu sál.Í Minningardegi er sagt frá afdrifum Finna sem fyrir næstum hundrað árum fóru á bátum yfir Kirjálabotn í leit að betra lífi í Sovétríkjunum. Persónurnar sjö sem á sviðinu standa eru tilbúning
