Þegar ég sat sveittur yfir textum þýska heimspekingsins Jürgens Habermas í námi á Bifröst á sínum tíma, var efnið svo óheyrilega þurrt, tyrfið og samfélagslega þungt að heili minn brann næstum yfir. Til að halda sönsum og létta mér lundina fór ég að kalla þennan risa félagsfræðinnar „Hebba gamla“, rétt eins og hann væri bara einhver hress poppari úr Hafnarfirði. Þar sem Hebbi gamli dó í mars síðastliðnum, 96 ára að aldri, fannst mér hið eina rétta í stöðunni að minnast hans með því að mæta í Bæjarbíó á föstudagskvöldið, þar sem nafni hans Guðmundsson tróð upp – og sjá um leið hvort lífheimur nostalgíunnar gæti sigrast á tæknilegum göllum kvöldsins.
