Haukur Þorgeirsson skrifar:Hversu langt aftur í tímann ná íslenskar bókmenntir? Elstu íslensku handritin sem við höfum varðveitt eru frá 12. og 13. öld en þar með er ekki öll sagan sögð. Mörg kvæði, Eddukvæði og dróttkvæði, varðveittust um langan aldur í munnlegri geymd áður en þau voru skráð á kálfskinn. Í dag ætla ég að tala um elsta kvæðið sem tilheyrir dróttkvæðahefðinni – Ragnarsdrápu eftir Braga Boddason. Í mínum eyrum er þetta ákaflega hljómfagurt kvæði. Hér eru nokkrar línur. > Mjög lét stála stökkvir styðja Gjúka niðja flaums þá er fjörvi næma Foglhildar mun vildu. Nú er ekki hægt að segja að við höfum mjög áreiðanlegar heimildir um Braga Boddason en hans er getið í Skáldatali og í Landnámabók og miðað við þau rit hefur Bragi verið á dögum skömmu fyrir landnám Íslands. Það má ja
