„Þau sögðu mér fleiri sögur eins og þegar hún fékk lánaðan hund í næsta húsi. Hún sagði fólkinu þar að hún ætlaði að kynna hundinn fyrir börnunum svo að þau kynntust dýrum. [...] En þegar hún kom með hundinn batt hún strákinn minn upp við skilrúm í stofunni, svona tréskilrúm, hillur; batt hann þar og atti hundinum að honum og skipaði krökkunum að gera það líka og æsa hundinn upp þannig að hann urraði í átt að stráknum. Og þau sögðu þarna urrdan bítt´ann, eða eitthvað svoleiðis. Hann var stjarfur þarna af hræðslu og hann var hræddur við hunda í fjölda ára á eftir og kannski enn,“ segir Marta Gunnarsdóttir sem var 25 ára einstæð, móðir þegar hún sendi dóttur sína og son á fósturheimilið til Waltraud Paulsen í Mosfellsbæ árið 1974. Sonur hennar var fjögurra ára en dóttir hennar tveggja ára.Bö
