Gauti Kristmannsson skrifar:„Reikult er rótlaust þangið“ orti Jóhann Sigurjónsson í sínu fræga kvæði og það hefði alveg getað sómt sér sem tileinkun fyrir þessa nóvellu þar sem sögukonunni í fyrstu persónu líður mjög eins og lýst er í ljóðinu. Hún er stödd á einhverju strandsvæði við Eystrasalt, einhverri eyju, giska ég á, en það eru engin staðarnöfn nefnd í sögunni, aðeins það þetta sé við sjóinn, það er flóðasvæði og tilheyrandi flóðgarðar, það er þorp og að minnsta kosti eitt svínabú og fleira í þeim dúr. Sögutíminn virðist vera frá því í janúar og fram á haust, en sögukonan hugleiðir einnig fyrri æviskeið sín sögu sem framan af er frásögn í þátíð, en svo tekur nútíðin við eftir ein kaflaskil, áhugavert stílbragð sem breytir tempóinu í frásögninni á vissan hátt. Þessu er vel fylgt eftir
