Gauti Kristmannsson skrifar:Stjórnmálafólki er oft legið á hálsi fyrir að gera lítið gagn í heimi hér, en þó má tína til mörg dæmi um annað. Eitt er til að mynda framlag Guðrúnar Helgadóttur heitinnar, en henni eigum við að þakka lög um þýðingasjóð á níunda áratug síðustu aldar. Upp úr því fóru að streyma inn á íslenskan bókamarkað ýmis stórvirki mannsandans sem legið höfðu óbætt hjá garði um langa hríð og stundum um aldir og jafnvel árþúsund. Þar á meðal voru ýmis höfuðverk rússneskra bókmennta sem gáfu þeim íslensku mikla innspýtingu með þýðingum Ingibjargar Haralds á Dostojevskí og hefur þeim verkum verið haldið áfram eftir hennar dag, ekki síst af Áslaugu Agnarsdóttur sem hefur verið mikilvirk í að þýða stórvirki rússneskra bókmennta á íslensku, nú síðast Minnisblöð veiðimanns eftir Ív
